เกี่ยวกับ

มหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ (Princess of Naradhiwas University)ในคณะรัฐมนตรี การประชุมเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2546 ได้อนุมัติในหลักการให้จัดตั้งมหาวิทยาลัยที่จังหวัดนราธิวาสและจังหวัดนครพนม โดยการหลอมรวมสถาบันการศึกษาที่มีอยู่แล้วในจังหวัด เพื่อจะได้ใช้ทรัพยากรร่วมกันให้เกิดประโยชน์สูงสุด มีการลงทุนน้อยที่สุดเท่าที่สามารถจะทำได้ โดยไม่ขัดต่อปรัชญาการศึกษาและภารกิจของสถาบันการศึกษาเดิม การบริหารการจัดการ และการดำเนินการมีความสอดคล้อง และเหมาะสมกับสภาวการณ์ของประเทศ ทั้งนี้เนื่องจากจังหวัดนราธิวาสและจังหวัดนครพนม เป็นจังหวัดที่ตั้งอยู่ในตำแหน่งทางภูมิศาสตร์ที่เป็นรอยต่อออกไปสู่ประเทศเพื่อนบ้าน การจัดตั้งสถาบันอุดมศึกษาที่จังหวัดนราธิวาสและจังหวัดนครพนม นอกจากจะเป็นการกระจายโอกาสทางการศึกษาระดับอุดมศึกษาให้กับประชาชนในพื้นที่ และจังหวัดใกล้เคียงพร้อมทั้งยังมีโอกาสที่จะรองรับการศึกษาต่อ และการให้บริการทางการอุดมศึกษาของประชาชนในประเทศเพื่อนบ้านได้อีกด้วย

ปัจจุบันพระราชบัญญัติมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ พ.ศ. 2548 ได้ประกาศในราชกิจจานุเบกษา เมื่อวันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2548 และได้บังคับใช้เมื่อวันที่ 9 กุมภาพันธ์2548โดยหลอมรวมกิจการทรัพย์สิน งบประมาณรายได้ หนี้สิน บุคลากร ของสถาบันการศึกษาที่มีศักยภาพในการพัฒนาในจังหวัดนราธิวาสจำนวน 4 สถาบัน คือ

วิทยาลัยเทคนิคนราธิวาสสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา กระทรวงศึกษาธิการแบ่งเป็น2 เขต เขตบางนาคมีพื้นที่ 13 ไร่ ตั้งอยู่เลขที่ 49 ถนนระแงะมรรคา ตำบลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส เขตโคกเขือ มีพื้นที่ 133 ไร่ 33 ตารางวา ตั้งอยู่ส่วนราชการตำบลโคกเคียน อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส

วิทยาลัยเกษตรและเทคโนโลยีนราธิวาส สังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา มีพื้นที่1,108 ไร่ ตั้งอยู่ตำบลตันหยงลิมอ อำเภอระแงะ จังหวัดนราธิวาส

วิทยาลัยการอาชีพตากใบสังกัดสำนักงานคณะกรรมการการอาชีวศึกษา มีพื้นที่42 ไร่3 งาน 95 ตารางวา ตั้งอยู่หมู่ที่ 8 บ้านทุ่งฝ้าย ตำบลบางขุนทอง อำเภอตากใบ จังหวัดนราธิวาส

วิทยาลัยพยาบาลบรมราชชนนีนราธิวาสสำกัดสำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข กระทรวงสาธารณสุข มีพื้นที่9 ไร่3 งาน 28 ตารางวา ตั้งอยู่เลขที่ 102/4 ถนนระแงะมรรคา ตำบาลบางนาค อำเภอเมือง จังหวัดนราธิวาส

การหลอมรวมสถาบันการศึกษาดังกล่าวเข้าด้วยกัน โดยภาพรวมมุ่งให้มหาวิทยาลัยเป็นสถาบันทางวิชาการ ที่ให้ความรู้และความชำนาญในการปฏิบัติเกี่ยวกับวิชาชีพ และวิชาชีพชั้นสูง เป็นการพัฒนาทรัพยากรมนุษย์ และทรัพยากรทางวัฒนธรรมให้เกิดประโยชน์สูงสุดต่อสังคมและประเทศชาติ